Pojedynczy czy pojedyńczy?

Jedyna poprawna forma zapisu przymiotnika będącego tematem tego wpisu to: pojedynczy. Słowo to pochodzi bowiem od dawnego rzeczownika „pojedynek”, wskazującego na osobną jednostkę. Używany był on zwykle w narzędniku – pojedynkiem, np. „[Szlachta] w dzień naznaczony do zrębu ciągnęła pojedynkiem do lasu” (W. Łoziński, Szlachcic chodaczkowy. Powieść, Warszawa 1909). A jakie znaczenie współcześnie ma ten przymiotnik? Po pierwsze, pojedynczy to występujący osobno, w oderwaniu od innych. Po drugie – złożony z jednego elementu, będący przeciwieństwem czegoś wielokrotnego. Po trzecie zaś – przeznaczony dla jednej osoby.